Оё ягон бор ба шумо гуфта буд, ки Худо шуморо дӯст медорад ва барои ҳаёти шумо нақшаи олиҷаноб дорад?

Ман як саволи воқеан зуд, вале муҳиме дорам, ки ба шумо диҳам. Агар шумо ҳамин сония мемиред, оё шумо аниқ медонед, ки бешубҳа, бешубҳа, ба Биҳишт меравед?

Иҷозат диҳед зуд бо шумо чизҳои дар Китоби Муқаддас хондашударо нақл кунам. Дар он гуфта шудааст: «Зеро ки ҳама гуноҳ карда, аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд». Ва: «Зеро ки музди гуноҳ мамот аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ аст». Дар Китоби Муқаддас ҳамчунин гуфта шудааст: «Зеро ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт».

Ва шумо ҳар кӣ ҳастед, дуруст? Албатта шумо! Ҳамаи мо ҳастем!

Ман барои ту дуои зуд хоҳам гуфт. Худовандо, ба онхо ва ахли оилаашон умри дарозу саломати ато фармояд. Исо, Худро барои онҳо воқеӣ кун ва дар дили онҳо коре кун. Агар онҳо Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул накарда бошанд, ман дуо мекунам, ки ҳоло ин корро кунанд.

Агар хоҳед, ки ин ҳадяеро, ки Худо имрӯз барои шумо додааст, бигиред, пас аз ман бо дили худ ва лабони худ инро бигӯед.
